Bu gülücük fotoğrafını bu sabah çektim oysa ufaklık 18 Temmuz Pazar günü sabahı ilk defa bilinçli olarak gülümsedi Nil’in gülümsediğini görmek tarif edilemez bir mutluluk.

Nil’i bacaklarımın üzerinde yatırmış, literatürde olmayan bir dilde konuşmaya çalışarak şirinlikler yapıyordum ki o sırada gülümsemeye başladı minik serçe. Gözlerinin içi güldü sanki (gerçekten gözlerininiçi parlıyor).

Şaşkınlık ifadesiyle onu güldürmek için çeşitli şaklabanlıklar yapmaya devam ettim. Ve tabi bir yandan da “Emre koş koş, Nil gülüyor” diye bağırıp babamıza seslendim. Emre mutfaktan, bu gülümsemenin bilinçli olmadığını iddaa ederek yanımıza geldi (ilk zamanlar bilinçsiz gülmeleri, yüz seyirmeleri vardı ve hala da devam ediyor). Emre yanımızdayken gülmeye devam etti Nil. Sevgili ve ben, bu durumun keyfini çıkartıp gülmeye başlayınca ciddileşip bize dikkat kesildi ufaklık.

Dün sabahta kızımla çok eğlendik (babamız 1 günlüğüne İngiltere’ye gittiği için bize katılamadı), yaklaşık 6-7 dakika kadar dikkati dağılmadan gülümsedi, yaptıklarıma tepki verdi. Dün fotoğrafını bir türlü yakalayamamıştım ama bugün annesine o kocaman gülümsemesi ile poz verdi canım kızım.

Gülümsediği zaman tam japon oluyor bizim kız